ترکیب مواد آنتی‌استاتیک و DWR در یک حمام تک‌لایه زمانی امکان‌پذیر است که هر دو عامل غیر یونی باشند و از ناسازگاری یونی جلوگیری شود. خطر اصلی فرآیند، مصرف بیش از حد است: سورفکتانت‌های آنتی‌استاتیک در مقادیر بیش از حد می‌توانند سطح الیاف را تا حدی آبدوست کنند، زاویه تماس را فرسایش دهند و دفع آب را تضعیف کنند. در سطوح دوز توصیه‌شده، هر دو عملکرد می‌توانند بدون از دست دادن عملکرد متقابل، همزمان وجود داشته باشند - آزمایش سازگاری در مقیاس آزمایشگاهی قبل از افزایش تولید، روشی استاندارد است.

بسیاری از پوشش‌های بیوساید مرسوم با تداخل در متابولیسم باکتری‌ها عمل می‌کنند که می‌تواند فشار انتخابی ایجاد کند که به مرور زمان به نفع گونه‌های مقاوم عمل می‌کند. عوامل ضد باکتری کاتیونی در درجه اول از طریق اختلال فیزیکی غشاء عمل می‌کنند: سطح دارای بار مثبت، غشاهای سلولی باکتری دارای بار منفی را در تماس پاره می‌کند. این مکانیسم عموماً خطر مقاومت کمتری نسبت به بیوسایدهای متابولیکی دارد، اگرچه کاملاً بدون آن نیست - به ویژه هنگامی که غلظت QAC در طول چرخه‌های شستشو زیرکشنده باشد.

پلی‌استر ضریب شکست بالایی دارد (حدود ۱.۵۴)، که باعث انعکاس قابل توجه نور از سطح می‌شود و عمق رنگ ظاهری را کاهش می‌دهد - که بیشتر در سایه‌های مشکی پررنگ مشهود است. عوامل عمق‌دهنده رنگ، یک پوشش نازک با ضریب شکست پایین‌تر بین سطح الیاف و هوا ایجاد می‌کنند که انعکاس آینه‌ای را کاهش می‌دهد و اجازه می‌دهد رنگ واقعی بیشتری از رنگ به صورت بصری ثبت شود. این مکانیسم نوری - نه رنگ اضافی - دلیل افزایش عمق رنگ ظاهری است.

پلی‌استر ذاتاً آبگریز است، بنابراین پوشش‌های جاذب رطوبت، گروه‌های سطحی آبدوست را برای کاهش زاویه تماس و انتقال رطوبت مویرگی معرفی می‌کنند. دوام شستشو به مکانیسم پیوند بستگی دارد:

• پوشش‌های پد-پک: یک لایه سطحی فیزیکی تشکیل می‌دهد؛ عملکرد آن با شستشو به تدریج کاهش می‌یابد
• سیستم‌های واکنشی شبکه‌ایگروه‌های آبدوست با پیوند کووالانسی به سطح الیاف متصل می‌شوند؛ عملکرد جذب رطوبت را به طور قابل توجهی برای مدت طولانی‌تری در طول چرخه‌های شستشوی مکرر حفظ می‌کنند.

برای لباس‌های ورزشی و لباس‌های ورزشی، شیمی پیوند عرضی معیار اصلی انتخاب است.